Ciężki uszczerbek na zdrowiu – art. 156 Kodeksu karnego ? Jak się bronić w sądzie?

 Art.  156.  [Ciężki uszczerbek na zdrowiu]

1. Kto powoduje ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci:

 1)pozbawienia człowieka wzroku, słuchu, mowy, zdolności płodzenia,

 2)innego ciężkiego kalectwa, ciężkiej choroby nieuleczalnej lub długotrwałej, choroby realnie zagrażającej życiu, trwałej choroby psychicznej, całkowitej albo znacznej trwałej niezdolności do pracy w zawodzie lub trwałego, istotnego zeszpecenia lub zniekształcenia ciała,

 3)wycięcia, infibulacji lub innego trwałego i istotnego okaleczenia żeńskiego narządu płciowego,

 podlega karze pozbawienia wolności od lat 3 do 20.

2. Jeżeli sprawca działa nieumyślnie, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

3. Jeżeli następstwem czynu określonego w § 1 jest śmierć człowieka, sprawca podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 5 albo karze dożywotniego pozbawienia wolności.

Katalog ciężkich uszczerbków na zdrowiu  wraz z przykładami

Umyślność vs. nieumyślność

Działanie umyślne

W przypadku umyślnego spowodowania ciężkiego uszkodzenia ciała, sprawca działa świadomie, przyjmując możliwość wywołania poważnych obrażeń. Kodeks karny traktuje takie działanie jako zbrodnię, a sankcje karne są w tym zakresie znacznie surowsze.

Przykład:
Osoba, która podczas bójki wielokrotnie uderza ofiarę w newralgiczne miejsca ciała, może być oskarżona o umyślne spowodowanie ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. W takim przypadku, sąd uwzględnia zarówno celowość działania, jak i skalę obrażeń.

Działanie nieumyślne

Nieumyślne spowodowanie ciężkiego uszkodzenia ciała następuje, gdy sprawca nie miał intencji wyrządzenia poważnych obrażeń, jednakże działając w sposób niedbały lub nieostrożny, doprowadza do ich wystąpienia. Choć odpowiedzialność karna w takich przypadkach jest niższa, nadal nie unika się konsekwencji wynikających z naruszenia obowiązku zachowania ostrożności.

Przykład:
Kierowca, który nie zachowuje odpowiedniej prędkości na śliskiej drodze i w wyniku tego powoduje poważny wypadek, w którym ofiara doznała trwałych obrażeń, może zostać pociągnięty do odpowiedzialności za nieumyślne spowodowanie ciężkiego uszczerbku na zdrowiu.

Znaczenie opinii biegłych

W sprawach o ciężkie uszkodzenie ciała kluczową rolę odgrywa opinia biegłych medycznych. Ich ekspertyza pozwala na dokładną ocenę obrażeń, określenie, czy uszczerbek jest trwały, a także na ustalenie związku przyczynowego między działaniem sprawcy a skutkami zdrowotnymi ofiary. Rzetelna opinia biegłego jest niezbędna do właściwej kwalifikacji czynu oraz wymierzenia adekwatnej kary.

Możliwa linia obrony.

Sprawca nie chciał (ani nie godził się) na wyrządzenie ciężkiego uszczerbku na zdrowiu.

Przykład:

• Podczas szarpaniny w barze jedna osoba przypadkowo upadła i uderzyła głową w parapet, doznając poważnego urazu skutkującego trwałą niezdolnością do pracy. Oskarżony może bronić się, twierdząc, że jedynie odepchnął agresora, nie przewidywał i nie mógł przewidzieć tak drastycznego następstwa.

Zdarzenie, które nastąpiło, było poza zakresem normalnego następstwa działań oskarżonego.

Ważna jest analiza okoliczności: siły uderzenia, sposobu działania, stanu zdrowia pokrzywdzonego. Jeśli obrażenia okazały się wyjątkowo dotkliwe na skutek np. wcześniejszych schorzeń lub wyjątkowo niskiej odporności ofiary, obrona będzie wskazywać, że tak poważne uszkodzenie nie było typowym i przewidywalnym skutkiem.

Przykład:

• Oskarżony podczas kłótni uderzył ofiarę w ramię, ofiara upadła, a następnie uderzyła głową w ostry kant stołu, co spowodowało skomplikowane złamanie czaszki. Obrona może argumentować, że zwykłe pchnięcie rzadko prowadzi do takiego rozwoju wypadków, więc oskarżony nie mógł racjonalnie zakładać ciężkich obrażeń.

Działanie sprawcy stanowiło prawnie dozwoloną obronę przed bezprawnym atakiem.

Należy udowodnić, że istniał realny i bezpośredni atak, a środki obrony były konieczne i współmierne. Ewentualnie, w przypadkach „zbyt intensywnej obrony” można ograniczyć odpowiedzialność, powołując się na przekroczenie granic obrony koniecznej.

Błąd co do okoliczności faktycznych (np. mylne przekonanie o ataku)

Sprawca mógł działać w błędnym przekonaniu, że grozi mu poważne niebezpieczeństwo, i stąd jego działanie – choć obiektywnie skutkowało uszczerbkiem – nie było umyślnym atakiem na zdrowie.

Obrona będzie wskazywać, że sprawca uważał, iż broni się przed realnym zagrożeniem (choć w rzeczywistości zagrożenie mogło być pozorne).

Jeśli sąd przyjmie, że błąd był usprawiedliwiony okolicznościami, odpowiedzialność może zostać znacznie złagodzona lub wyłączona.

Przykład:

• W ciemnym zaułku oskarżony zauważył biegnącą postać i sądził, że to napastnik chcący go pobić. Użył siły, powodując u tamtej osoby trwałe obrażenia. Jeżeli wykaże się, że oskarżony działał w tzw. błędzie co do rzeczywistego zagrożenia (ale ów błąd był w danych warunkach usprawiedliwiony), w grę wchodzi obrona ograniczająca lub wyłączająca winę.

Przyczynienie się pokrzywdzonego

Ofiara w istotny sposób przyczyniła się do wywołania sytuacji (prowokacja, agresja słowna lub fizyczna).

Nie wyklucza to odpowiedzialności oskarżonego, ale może wpłynąć łagodząco na wymiar kary.

Jeśli rola ofiary była decydująca w eskalacji konfliktu, sąd może uznać, że mamy do czynienia ze zmniejszonym stopniem winy oskarżonego.

Przykład:

• Poszkodowany zaatakował pierwszy, używając wulgaryzmów i ciosów. Oskarżony jedynie odpowiedział na atak, choć nie do końca w ramach obrony koniecznej (bo np. zadał dwa ciosy więcej, niż było to niezbędne). Skutkowało to jednak ciężkim uszkodzeniem ciała u agresora. Sąd może wziąć pod uwagę fakt, że inicjatywa agresji należała do pokrzywdzonego

Podważanie związku przyczynowego

Obrona może argumentować, że to nie zachowanie oskarżonego wywołało poważny efekt (np. pogłębienie obrażeń nastąpiło z powodu błędu lekarskiego lub nieprawidłowego leczenia).

Jeżeli uda się wykazać, że faktyczna przyczyna uszczerbku była inna niż działania oskarżonego, może to wyeliminować lub znacznie ograniczyć jego odpowiedzialność.

Przykład:

Oskarżony zadał dość niegroźny cios, ale lekarz w szpitalu nie rozpoznał pęknięcia kości i nie wdrożył właściwego leczenia, co doprowadziło do powikłań i trwałej niezdolności do pracy. W takiej sytuacji obrona może podnosić, że faktyczny ciężki uszczerbek nie jest naturalnym skutkiem samego ciosu, lecz serii błędów popełnionych w trakcie leczenia.