Zgodnie z art. 217 § 1a Kodeksu karnego wykonawczego (KKW), tymczasowo aresztowany ma prawo do co najmniej jednego widzenia w miesiącu z osobą najbliższą. Jednakże, aby takie widzenie mogło się odbyć, konieczne jest uzyskanie zgody organu, do którego dyspozycji pozostaje aresztowany. W praktyce oznacza to, że na etapie postępowania przygotowawczego zgodę wydaje prokurator prowadzący sprawę, natomiast w trakcie postępowania sądowego właściwy sąd.
Prawo do widzeń z osobą tymczasowo aresztowaną. Procedura uzyskania zgody
Aby uzyskać zgodę na widzenie, osoba zainteresowana powinna złożyć wniosek zawierający:
- Dane osobowe wnioskującego (imię, nazwisko, adres zamieszkania, numer PESEL, numer dokumentu tożsamości).
- Dane osoby tymczasowo aresztowanej.
- Stopień pokrewieństwa lub charakter relacji z aresztowanym.
- Sygnaturę akt sprawy.
Wniosek można złożyć osobiście w sekretariacie prokuratury lub sądu bądź przesłać pocztą. Warto upewnić się, że wszystkie informacje są kompletne i prawidłowe, aby uniknąć opóźnień w procesie decyzyjnym.
Odmowa zgody na widzenie i możliwości odwoławcze
Organ prowadzący sprawę może odmówić zgody na widzenie tylko w sytuacji, gdy istnieje uzasadniona obawa, że widzenie zostanie wykorzystane do bezprawnego utrudnienia postępowania karnego lub popełnienia przestępstwa, w szczególności podżegania do niego. W przypadku odmowy, zarówno tymczasowo aresztowanemu, jak i ubiegającej się o widzenie osobie najbliższej przysługuje prawo do złożenia zażalenia:
- Jeśli odmowę wydał prokurator, zażalenie rozpatruje prokurator nadrzędny.
- Jeśli odmowę wydał sąd, zażalenie rozpoznaje sąd, do którego dyspozycji pozostaje tymczasowo aresztowany (art. 217 § 1c k.k.w.).
Przebieg widzenia
Widzenia odbywają się pod nadzorem funkcjonariusza Służby Więziennej i mogą być realizowane w sposób uniemożliwiający bezpośredni kontakt fizyczny z osobą odwiedzającą, np. przez przegrodę. Jednak organ prowadzący sprawę może zezwolić na widzenie z bezpośrednim kontaktem, co umożliwia np. wspólne spożywanie posiłków zakupionych na terenie aresztu. Standardowy czas trwania widzenia wynosi 60 minut, ale może być modyfikowany w zależności od indywidualnych okoliczności.
Widzenia z osobami małoletnimi
Osoby małoletnie mogą uzyskać zgodę na widzenie z tymczasowo aresztowanym na wniosek przedstawiciela ustawowego. Dzieci poniżej 15. roku życia mogą korzystać z widzenia jedynie pod opieką pełnoletniego przedstawiciela ustawowego lub innej osoby najbliższej. Jeśli taka osoba nie może lub nie chce uczestniczyć w widzeniu, opiekę podczas widzenia może sprawować wyznaczony funkcjonariusz aresztu.
Najczęściej zadawane pytania
Co najmniej jedno widzenie w miesiącu z osobą najbliższą (art. 217 § 1a k.k.w.). Na każde widzenie potrzebna jest zgoda organu, do którego dyspozycji pozostaje aresztowany, czyli prokuratora albo sądu.
Wyłącznie wtedy, gdy zachodzi uzasadniona obawa, że widzenie zostanie wykorzystane do bezprawnego utrudnienia postępowania albo do popełnienia przestępstwa (art. 217 § 1b k.k.w.).
Zażaleniem, które przysługuje aresztowanemu i osobie najbliższej. Zażalenie na zarządzenie prokuratora rozpoznaje prokurator nadrzędny (art. 217 § 1c k.k.w.).
Tak. Osoba małoletnia może uzyskać zgodę na wniosek przedstawiciela ustawowego i korzysta z widzenia pod opieką osoby pełnoletniej.
Wynagrodzenie ustalam indywidualnie, po zapoznaniu się z zarzutem i dokumentami. Zależy od etapu sprawy i od tego, czy obrona obejmuje tylko postępowanie przygotowawcze, czy także rozprawę.
Gdy prokurator albo sąd odmawia zgody na widzenie albo gdy bliski został właśnie aresztowany i trzeba zadbać o jego obronę.
Potrzebna porada prawna?
Treść przekazywana na niniejszym Blogu ma charakter ogólny i nie stanowi porady prawnej. Celem Bloga jest udzielenie nieodpłatnie możliwie najszerszych informacji. Każda sprawa jest jednak inna i wymaga indywidualnego podejścia. W sprawie porady prawnej zapraszam do kontaktu pod numerem 512 976 090. Można też napisać e-mail lub wypełnić prosty formularz kontaktowy.
