Błędy medyczne

Błędna albo spóźniona diagnoza. Odszkodowanie i zadośćuczynienie od szpitala lub przychodni

Pacjent ma prawo do świadczeń zdrowotnych odpowiadających wymaganiom aktualnej wiedzy medycznej (art. 6 ust. 1 ustawy o prawach pacjenta). Błędna diagnoza rodzi odpowiedzialność odszkodowawczą, gdy doprowadziła do niewłaściwego leczenia albo opóźniła leczenie właściwe. Za lekarza zatrudnionego w szpitalu albo przychodni odpowiada placówka (art. 430 k.c.), a za nią jej ubezpieczyciel OC.

Zakres spraw

Sytuacje, w których pomagam

Przeoczony nowotwór

Objawy leczone jako inna choroba, nieskierowanie na badania, przeoczona zmiana w wyniku badania obrazowego.

Zawał i udar

Pacjent z objawami zawału albo udaru odesłany do domu bez potrzebnych badań.

Nierozpoznane złamanie

Uraz uznany za stłuczenie, złamanie wykryte dopiero po tygodniach, gdy kość zrosła się nieprawidłowo.

Infekcje i powikłania

Nierozpoznane zapalenie wyrostka, sepsa albo zakażenie po zabiegu.

Kiedy błędna diagnoza daje prawo do odszkodowania

Sam błąd w rozpoznaniu nie wystarcza. Trzeba wykazać, że lekarz postąpił niezgodnie z aktualną wiedzą medyczną, na przykład nie zlecił badania, które przy takich objawach było potrzebne, albo źle ocenił jego wynik. Trzeba też wykazać skutek tego błędu. Sąd Najwyższy wiąże odpowiedzialność z sytuacją, w której błędna diagnoza doprowadziła do złego leczenia albo opóźniła leczenie właściwe (postanowienie z 6 maja 2016 r., V CSK 673/15).

Czego można żądać

  • Zadośćuczynienia za krzywdę (art. 445 § 1 k.c.).
  • Kosztów leczenia, rehabilitacji i opieki (art. 444 § 1 k.c.).
  • Utraconych zarobków (art. 361 § 2 k.c.).
  • Renty, gdy poszkodowany stracił zdolność do pracy albo zwiększyły się jego potrzeby (art. 444 § 2 k.c.).
  • Zadośćuczynienia za naruszenie praw pacjenta, gdy placówka w zawiniony sposób naruszyła jego prawo do świadczeń zgodnych z aktualną wiedzą medyczną (art. 4 ust. 1 ustawy o prawach pacjenta). To roszczenie nie wymaga wykazania, że opóźnienie pogorszyło stan zdrowia.

Związek przyczynowy przy spóźnionej diagnozie

W sprawach medycznych rzadko da się z pewnością ustalić, co stałoby się przy prawidłowym rozpoznaniu. Sąd nie wymaga takiej pewności. Wystarczy wysoki stopień prawdopodobieństwa, że opóźnienie pogorszyło stan zdrowia pacjenta (wyrok SN z 27 kwietnia 2012 r., V CSK 142/11). Rozstrzyga o tym zwykle opinia biegłego, dlatego dokumentacja ze wszystkich placówek musi być kompletna.

Kto odpowiada za błędną diagnozę

Za błąd lekarza zatrudnionego w szpitalu albo przychodni odpowiada placówka, która powierzyła mu pracę (art. 430 k.c.). Lekarz prowadzący własną praktykę odpowiada sam (art. 415 k.c.). Podmiot leczniczy ma obowiązkowe ubezpieczenie OC, które obejmuje także szkody wynikłe z niezgodnego z prawem zaniechania udzielenia świadczenia (art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy o działalności leczniczej). Roszczenie można więc zgłosić bezpośrednio ubezpieczycielowi (art. 822 § 4 k.c.).

Analiza sprawy jest bezpłatna

Proszę przesłać dokumentację medyczną albo krótko opisać przebieg leczenia. W ciągu jednego dnia roboczego odpiszę, czy i czego można żądać. Ocena jest bezpłatna i do niczego nie zobowiązuje.

Opisz sprawę

Terminy

30 dni

Wypłata przez ubezpieczyciela OC

Ubezpieczyciel spełnia świadczenie w ciągu 30 dni od zawiadomienia o szkodzie. Gdy wyjaśnienie okoliczności w tym czasie nie jest możliwe, ma 14 dni od ich wyjaśnienia, ale bezsporną część płaci w pierwszym terminie.

art. 817 § 1 i 2 k.c.

3 lata

Roszczenia pacjenta

Roszczenie przedawnia się po trzech latach od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się albo przy zachowaniu należytej staranności mógł się dowiedzieć o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia. Przy szkodzie na osobie termin nie skończy się wcześniej niż trzy lata od dowiedzenia się o szkodzie i o osobie odpowiedzialnej.

art. 442¹ § 1 i 3 k.c.

2 lata

Dziecko jako pacjent

Przedawnienie roszczeń małoletniego o naprawienie szkody na osobie nie może skończyć się wcześniej niż dwa lata po uzyskaniu przez niego pełnoletności.

art. 442¹ § 4 k.c.

Jak prowadzę sprawę

01

Dokumentacja

Zbieram dokumentację ze wszystkich placówek, w których pacjent się leczył, i ustalam, kiedy rozpoznanie powinno było paść.

02

Wycena roszczeń

Wyceniam każde roszczenie osobno, od zadośćuczynienia po koszty leczenia i opieki. Klient wie, o jaką kwotę walczymy i dlaczego.

03

Ubezpieczyciel albo sąd

Najpierw zgłoszenie szkody i wezwanie do zapłaty. Jeżeli to nie wystarczy, składam pozew. O każdym kroku decyduje klient.

Pytania i odpowiedzi

Najczęstsze pytania

Tak, jeżeli przy objawach, z którymi pacjent się zgłaszał, należało zlecić badania prowadzące do rozpoznania, a opóźnienie pogorszyło rokowanie albo wymusiło cięższe leczenie. Ocena wymaga analizy dokumentacji i zwykle opinii biegłego.

Nie. Odpowiedzialność karna lekarza wymaga spełnienia innych przesłanek niż odpowiedzialność odszkodowawcza szpitala. Umorzenie postępowania karnego nie przesądza wyniku sprawy cywilnej.

Co do zasady trzy lata od dnia, w którym pacjent dowiedział się albo przy należytej staranności mógł się dowiedzieć o szkodzie i o tym, kto za nią odpowiada (art. 442¹ § 1 i 3 k.c.). Przy spóźnionej diagnozie trzeba ustalić, kiedy pacjent dowiedział się, że opóźnienie wyrządziło mu szkodę.

Wstępna analiza sprawy i pierwsze spotkanie są bezpłatne. Wynagrodzenie ustalam indywidualnie w umowie, po ocenie sprawy, a klient zna koszt przed jej podpisaniem. Różnice między adwokatem a kancelarią odszkodowawczą opisuję na stronie „Adwokat a kancelaria odszkodowawcza”.

Gdy właściwe rozpoznanie zostało już postawione. Wtedy można zebrać dokumentację ze wszystkich placówek i ustalić, w którym momencie diagnoza powinna była paść.

Tak. Prowadzę sprawy klientów z całej Polski. Dokumenty można przesłać elektronicznie, a spotkanie może odbyć się online.

Źródła

Podstawa prawna

  • Ustawa z 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta, art. 4 ust. 1 i art. 6 ust. 1.
  • Ustawa z 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej, art. 25 ust. 1 pkt 1.
  • Kodeks cywilny, art. 361, 415, 430, 442¹, 444, 445 i 822.
  • Wyrok SN z 27 kwietnia 2012 r., V CSK 142/11.
  • Postanowienie SN z 6 maja 2016 r., V CSK 673/15.

Wiedza prawna

Powiązane strony